Rode Klaas

Het is weer eens zover, De tijd van het jaar , rode konen , onrustige kinderen , koopzieke ouders en alle gedoe....

Zelf heb ik niets met die man in de rode djelleba en zijn zwarte begeleiders , door de schoorsteen hoor, want ik heb niets met dat gezever over al dan niet correct gedrag !
Tussen hem en mij zit er iets sinds mijn prille jeugd niet ...
Het verhaal begint als mijn juf op de kleuterschool bedenkt dat het vrolijk , babbelende en vooral bijdehante kind best wel in de ereboog voor de man kan staan.
Goed idee , ware het niet dat ik een blik op de man in zijn grote rode Amerikaanse convertible sloeg en de sluizen open sprongen...
IK??Die man toezingen ??Geen denken aan!!
Mijn jongere zus die nog niet eens op school zat kweet zich voorbeeldig van de taak.
Was dat bij dat incident gebleven , dan hadden we het vast overleefd ,maar nee er lag een heel groot pak op mijn schoen ,met een kei van een gedicht waar het hele verhaal in geuren en kleuren werd beschreven..
Dat serviesje heeft voor mij altijd een bijsmaak gehad , de rode mijter had voor mij afgedaan...

Ach een mens groeit op en verhuist en zo belandde ik in in deze contreien, en al in mijn eerste baan was het raak , lootjes trekken en surprises maken.
Tsja in de bakermat van het feest gekomen , dacht ik er het beste van te maken.
Alleen , de ontvanger van mijn gedicht met een aardig verslag over een stapavond was raaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaazend en weet tot de dag van vandaag niet dat ik het ding gewrocht heb.
Voeg daarbij een heerlijk avondje met de vriendinnen met surprises , stinkend en glibberend waarin je graaien moest...nou neeeee mijn feestje ...egnie!

Hardleers als een mens , dol op tradities kan zijn , ging ik het eerste jaar gelijk al mee naar de viering toen ik in de huidige toko te werken kwam.
Nou dat viel me mee!
De ouders namen zelf de cadeaus met wat tips voor de Goedheilig man mee, de mijterman bleek een van de stafartsen en de dartelende zwarten waren artsen in opleiding die ik op een heel andere manier leerde kennen.
De sfeer zat er goed in, eerst een show voor de kleinen en daarna kwam DE MAN de pakjes uitdelen en over de hoofden van de kinderen heen werden de ouders heel vals nichterig eens lekker op de hak genomen ,echt geweldig en zeer hilarisch ....het was van de ene in de andere lachsalvo!
Ik nam me voor , als en wanneer ik zelf ook een turf had zouden we hier zeker heen gaan.
Het eerste jaar was de babus net 3 maanden ,maar dat mocht de pret niet drukken , ze kwam op zijn schoot terecht en de oude gek was zeer met haar ingenomen..

Maar het jaar daarna....

Zat ik opeens met een gillende , hysterische peuter omdat er bij de oppas iemand na het kloppen op de deur gestrooid had.....
Helemaal pagus was ze , bij elk hard geluid , elke bons of klap die ze hoorde en het angstige Klaas , Klaas is me heel lang bijgebleven....
Het heeft me uren gekost om zo een klein kind uit te leggen , hoe het strooien te werk ging......
Voor haar heeft het Klaasfeest nooit meer charme gehad en ik was weer op voet van oorlog met de rode gek!!
Het is geloof ik, het enige kind dat opgegroeid is in het besef dat Sinterklaas niet bestaat en dat het allemaal spel is.
Enne , we hebben de schoen gezet hoor en gezongen en alle gedoe eromheen , want moeders is nu eenmaal een mens dol op tradities en gevierd werd het dus.
Alleen mocht ze aan niemand vertellen dat die rooie een nepperd was, dat was ons geheim.
Ze kende al de liedjes die er zowat bestaan de oude en de nieuwe ; de viering in de toko was absoluut een hoogtepunt en haar band met de toenmalige Klaas heel hecht...
Ooit kwamen we hem tegen nadat ie afgesminkt was en toen hij haar vroeg of ze genoten had , vertelde ze hem opgewekt wat er gebeurt was en daarna zei ze ....maar toch ruik jij net als hij !
De man is allang gepensioneerd maar als ik hem tegenkom is zijn eerste vraag hoe het met zijn grootste fan gaat.

Tegenwoordig is het heerlijk avondje een dat we zonder al te veel gedoe doorbrengen ...we hebben alle snoepgoed dat er bij hoort en de warme chocomel , hangen braaf voor de buis om naar alle speciale programmas te kijken .
Maar voor ons ....geen cadeaus , geen gedichten en geen surprises.


Over de pakjes onder de kerstboom heb ik het niet!
Zal mij benieuwen hoe zij dat later vieren zal.

Feest

Zondag is ze jarig.....

Wat gaat de tijd snel , 21 wordt ze dan ,de jongste dochter van mijn zus , die tegenwoordig hier in het kikkerlandje woont.
Dit is dan de tweede keer dat ze het hier viert en ze moet nog steeds eraan wennen.
Vorig jaar waren de meeste feestvierders familie en kennissen en dit jaar heeft ze de vrienden uitgenodigd die ze gemaakt heeft.


Ik moet eerlijk zeggen dat ik er soms wel een hard hoofd in had of ze zich ooit op haar gemak zou kunnen voelen hier en ze heeft het ook niet makkelijk gehad , van het veilige nest, dat uiteen viel bij oom en tante ,naar een studentenkamer , waar je toch op jezelf terug geworpen wordt.
Maar langzaam maar zeker merk ik , dat ze het druk krijgt , door de studie , de baan en alles wat daarbij komt kijken.

Dit jaar is het feestje dan onder mijn pannen...
En aangezien ze van kokkerellen houdt , heeft ze allerlei plannen en is ze gisteren al hier aangekomen.
Zometeen gaat ze naar de markt en boodschappen doen , want ze heeft besloten om iedereen te laten genieten van een keur van gerechten , een eetfeest zoals ze dat thuis ook deed.
Dat geeft dus een drukte van belang en veel hak , snij en voorbereidingen ,maar ook de gezellige drukte die zo een gebeurtenis vooraf gaan.

Het enige wat ze minder vindt , is de weersverwachting ....vanaf vandaag is het kouder en worden er winterse buien met sneeuw verwacht ...het is echt Sinterklaasweer , de wind waait door de bomen en het is somber en guur.
Ik hoop dat het niemand zal afschrikken om de reis naar Mokum te maken want sommigen moeten uit de rest van Nederland arriveren.
Aan de andere kant weet ik wel zeker dat het een gezellig feestje wordt , want ze is befaamd om haar kookkunst.

Ze wordt 21!
Ik weet nog goed hoe ze reageerde toen ze me voor het eerst zag, ze was net een jaar oud en ze vond die vreemde luidruchtige tante maar niets.
Aan het eind van mijn 2 maanden lange vakantie waren we onafscheidelijk , waar ik was , daar kon je haar vinden , meestal op de tafel naast de naaimachine , die ik met heel veel plezier liet snorren.
Nu kan ik zo heerlijk met haar bekvechten want ze is net zo eigenwijs als ik .

Nog heel veel gelukkige jaren he Boebel!

Trots

Niet te geloven , dit is bijna een vervolg op mijn vorig log.

Dat was een hele verhandeling over grenzen stellen en dat vrouwen er zo een moeite mee hebben om die aan te geven.
Terecht werd er de opmerking gemaakt dat het heus niet alleen maar vrouwen zijn ....en dat is zo ,maar ik nam de vrijheid om stevig te chargeren..
Een andere opmerking wees me erop dat onze dochters een totaal ander generatie zijn en dat die weleens minder bereid zo kunnen zijn om te pleasen

En jawel in nauwelijks een week tijd kreeg ik tot tweemaal toe het bewijs.

Mijn dochter heeft een vriendje....al een maand of twee , aardige knul hoor maar met enige gebruiksaanwijzingen en hoe vrolijk en gemoedelijk hij kan zijn ,net zo driftig en snel beledigd is hij op een ander moment.
En ik kijk met stijgende verbazing hoe mijn dochter daar mee omgaat.
Niet ala moeders , maar ze heeft een heel andere aanpak. ze spiegelt....
Waar in godesnaam heeft het kind die techniek vandaan , van mij toch echt niet , want ik ben meer het geen blad voor de mond type.
Met een zeer vaardig en goed onderbouwd verhaal laat ze hem keer op keer zien waar hij de mist ingaat en leert hem en passant ook om over de gevoelens te praten die aan zijn gedrag ten grondslag liggen....

Vandaag was het dan mijn beurt...
Omdat hij vaak onder mijn dak verblijft, jaja , dat gebeurt als het om de heren gaat , levert dat bij mij ook weleens ergenissen op en gezien het bovenstaande ga ik daar heel omzichtig mee om ,maar voor mij was nu de maat vol ...
Ik had ook het een en ander aan observaties en irritaties en die moesten ook maar eens in de groep.

Het koppel op de bank neergepoot en moeders stak van wal met haar sermoen.
Hierna kreeg ik van de dochter het een en ander aan tegengas en toen we dat tot een compromis hadden gebracht ....drong het tot ons door dat het liefje geen input gaf..
Waarop mijn schatje zich naar haar lief keerde en vol belangstelling vroeg wat zijn visie op het geheel was....
Nou ...ach....en...tsja......
Meer kwam er niet uit.

Als een zeer bedreven gespreksleidster nam de dochter het woord en wees hem erop dat er van hem tenminste verwacht werd dat hij mee zou praten in het kringgesprek en dat de kunst der in de koppen kijken niet een was die zij noch ik vaardig was....

Ik ben eens achterover gaan leunen en heb het allemaal aanschouwd en ik denk dat mijn mond wat open hing.
Met een oeverloos geduld heeft ze hem duidelijk gemaakt dat praten een oplossing geeft en niet boos worden en mokken .
Toen dat niet geheel naar wens liep , heb ik ook wel een duit in het zakje gedaan en ik moet zeggen dat het over het geheel genomen een aardig gesprek is geworden en dat er spijkers met koppen zijn geslagen.
Zonder ruzie en gezichtsverlies voor alle partijen hebben we een stel goede afspraken gemaakt.

Nu de uitwerking nog van het een en ander.
Maar ik moet zeggen dat ik een heel groot vertrouwen heb ik mijn dochter..en ik ben trots op haar.


Gelukkig is ze nog niet eraan toe ,maar ik heb wel het rotsvaste geloof dat ze haar kinderen goed en gedegen zal opvoeden tot mensen die geleerd hebben om te communiceren over de dingen die hun dwars zitten....pure winst dus!

Grenzen

Grenzen stellen en je niet door anderen laten overvallen.


De meeste vrouwen die ik ken hebben er moeite mee , hoe zou dat toch komen?
Is het door onze opvoeding ?
Komt het door ons idee dat we moeten "pleasen" ?
Is het omdat we lief , aardig en leuk gevonden willen worden?
Hebben vrouwen zo een grote zorg behoefte ?

In een relatie betrap ik me zelf erop dat ik , zelfstandige vrouw , goed in staat me door het leven te slaan ....al redelijk gauw in de vrouwtjes rol stap en dat de heel zelfstandige meneer die ik uitgekozen heb , al snel door mij in de watten wordt gelegd.
Ik zorg , koester , aai, pap en houd nat....brrrrr wat een klef wezen ontstaat er...
Meneer in kwestie laat het zich eerst behaaglijk aanleunen maar langzaam maar zeker ontstaan er fricties..
Want ook meneer raakt teleurgesteld ...waar is dat leuke mens waarop hij viel toch heen gevlogen??
Wijs geworden door dit alles heb ik al een jaar of wat dit anders aangepakt...ik heb gekozen voor een vrijere relatie vorm en dat bevalt uitstekend , we behouden met gemak onze eigen identiteit met wederzijds genoegen...


Maar het grootste struikelblok bij het bewaken van onze grenzen blijken de banden te zijn , die zo dik en taai zijn , veel dikker dan water....de bloedbanden.
Ontelbaar zijn de keren dat ik me heb laten verleiden tot totaal andere beslissingen dan die mijn hart of verstand me ingaven omdat het om familieleden ging ...en omdat de zoete lieve vrede me lief was.
Het is niet handig want als het je niet oppast kost het je meer dan je nachtrust en heel veel energie.

De remedie is communicatie , gewoon erover praten dus...
Hahhaah , iedereen weet dat DAT nu net het moeilijkst is...
Hoe maak je duidelijk dat de grenzen bereikt zijn zonder ruzie te maken en begrip te krijgen voor je eigen keuzes?

Ik heb er nog steeds niet een goed antwoord op ..
In de loop der jaren heb ik geleerd dat ik met mijn zus en een aantal van mijn nichten er wel uitkom en sommige dingen ....die neem ik voor lief.

Ik ben geen held nee...en hoe goed ik ook kan communiceren....
Over sommige dingen ...praat ik nog steeds niet!

Worstelen

Aan het worstelen ben ik , al een maand of wat ...
Het is een langdurig en steeds weer terugkerend gevecht.
De strijd tussen mezelf en de overtollig kilo`s.

Dat ik ooit een slanke den met het daarbehorende figuur zal hebben , dat is utopia en dat idee heb ik al jaren geleden achter me laten liggen.

Neee niet schrikken ik ben echt niet van plan me in allerlei bochten te wringen om het ideaal beeld te bereiken ,dat is gewoon voor mij niet eens een wens.

Maar omdat ik al een poos weer heel veel pijn in mijn gewrichten heb en weet dat het weer tijd wordt om aandacht aan het langzaam groter groeien te besteden ben ik de strijd aangegaan.
Het gaat langzaam , maar gestaag en het enige wat ik weiger is in het weekeinde er stevig aan te trekken.

Dat doen we dan ook niet , in het weekeinde mag de lat wat lager en amuseer ik me door de dochter uit te dagen om nieuwe dingen uit te proberen.
Zo hebben we ons al een keer gewaagd aan muffins en berlinerbollen.
De dochter is niet zo een keukenprinses , ik mag zelfs stellen dat ze totaaaaaal geen belangstelling heeft voor voedsel bereiding maar op de een of andere manier waren dit nou wel versnaperingen die haar tot de stap naar de keuken konden verleiden.

Mijn lol door de week is dan ook iets bedenken wat haar weer mee de keuken intrekt en ik begin het vermoeden te krijgen dat ik niet eens zoveel moeite hoef te doen voor iets bijzonders maar dat ze er zelf ook wel genoegen ik begint te krijgen in het getuttel in de keuken met moeders.

Helaas zijn vannacht de plannen voor vandaag een onverwachtte dood gestorven.
Ik werd wakker door een kreunende stem die naar de pijnstillers vroeg en ze op mijn slaperige aanwijzingen niet vinden kon.....
Ze heeft de hele nacht gespookt ...heeft heel erge pijn in haar buik , is vreselijk misselijk en loopt leeg.
Gelukkig had ik pijnstillers in zetpilvorm in huis en hoewel ze die nooit heeft zien zitten , gingen ze braaf erin.....wowwwwwwww ze is dus hondsberoerd.

Vanmorgen in alle vroegte stond ze weer naast mijn bed na een onrustige nacht op de bank en vertelde me dat ze nu ergens anders ging liggen slapen......de pijn meeviel ,en nam nog een zetpil om door te kunnen slapen ....ze ligt in de logeerkamer op een matras op de vloer , dat is koel meldde ze gedecideerd....

Ik ......ben stil en laat haar liggen..
Slaap is nog steeds de beste medicijn.
Mijn lijn is in goede handen bij mijn zieke dochter......

Waterkant

DE waterkant is voor mij de boulevard (heeeeel luxe naam voor de plek) in Parmaribo ,langs de Suriname rivier....

Het loopt vanaf het Fort Zeelandia tot aan de Centrale Markt ,maar niet overal kun je echt flaneren.
En daar is de plek bij uitstek voor en zeker op heel hete dagen is het er goed toeven met het windje dat over de rivier heen waait.

Heel veel mooie amandelbomen staan er , tropische amandelen wel te verstaan , dat zijn hele statige bomen met een prachtig bladerdek.Ze geuren niet als ze in bloei staan en hun bloei is ook niet spectaculair ,maar als de amandelen rijp zijn , vind je ernorm veel onder de bomen liggen.
Tegenwoordig is het ook de plek waar je ten alle tijden een snack kan halen bij de talloze warungs , al dan niet verrijdbaar en het eten is van goede kwaliteit.

Bij het Fort staat nog altijd Wilhelmina over de rivier heen te staren, bevroren in een fraai beeld als jonge vorstin.
Daar ligt ook de broedplaats voor jong talent , de schilderschool , vernoemt naar Nola Hatterman.....herkenbaar door een fraaie sculpture voor de deur.

Het is een mooi stukje koloniaal Paramaribo met de gerestaureerde officierswoningen , de oude rode brievenbus zoals uit het liedje van Annie MG en dan het oude Fort dat al heel veel ellende gezien heeft ...maar waar je een heel mooi uitzicht hebt over de rivier.
Ik kan me herinneren dat ik daar eens samen met mijn zus op een receptie als catering-lady gefungeerd heb en hoe we met lange rokken en vol beladen dienbladen met ware doodsverachting de stenen trap op en af sjeesden....


Grappig genoeg woon ik tegenwoordig bijna of misschien moet ik zeggen met zicht op een boulevard....maar wat een verschil.
Er zijn wel bomen en zomers belemmeren juist die bomen mij om het water te zien dat er achter ligt ,maar vergeten dat het er is doe je nooit.

Op de plas is het zomers heel druk , er is ruimte voor veel watersport , een surf-, zeil-en kanoschool liggen er...altijd heel veel sportvissers en dan nog de niet aflatende stroom aan atleten die regelmatig hun rondje rond de plas puffend en hijgend afleggen.
Oja , de AMC loop gaat ook altijd over onze boulevard , elke zomer weer!


Maar ook s winters is de plas de moeite waard , heel veel vogels , veel vissen die je in het ondiepe water langs de kanten ziet liggen , zoetwatermossels heel herkenbaar in het heldere water....en dan de rietkragen zo her en der.

En ook dan is de plas de ontmoetings plaats in de wijk , voor alle mensen met kinderen , loslopende honden , de sporters , ja dan ook en op dagen dat de plas echt dicht gevroren is , als de schaatsers .
Het gebeurt niet zo vaak dat het mogelijk is ,maar dan loopt werkelijk de hele wijk uit om te schaatsen en te genieten van het ongewone tafereel.

Een snack halen kun je er niet meer want de steiger waar er jarenlang een kleine uitspanning stond is in slechte staat van onderhoud en er zijn plannen om op het eiland waar vroeger een speeltoestel stond een permanent eetplekkie te maken ,maar zoals altijd gaat dat zeer moeizaam met vergunningen en zo.

Deze zomer heeft de gemeente vriend en vijand verrast met plotseling een vergunning te verstrekken voor een ballentent waar er heel riant getafeld kon worden ,maar ik geloof niet dat mijn buurtbewoners er enig enthousiasme voor op konden brengen.

En als je mij nu vraagt welke plek mijn voorkeur heeft...dan moet ik je een antwoord schuldig blijven.
Ik voel me er wel lekker thuis!

Stil

Ik ben heel stil op het moment , ik lees veel op het net ,maar schrijf nauwelijks en ook voor dit log heb ik weinig inspiratie.

Nee, de herfst is mijn jaargetijde niet , hoewel ik er de mooie kanten ook van zie en er best van kan genieten, merk ik dat mijn lijf meer en meer protesteert tegen de tempertuurswisseling en heb ik domweg meer pijn.
En pijn maakt me op zijn zachts gezegt niet communicatief.
Ik slaap wel beter , lees heel veel en herlees vooral boeken die ik in gaan jaren bekeken heb.....Son of the Circus is nog steeds een prachtboek , met dank aan John Irving.

Het volgende boek moet maar A suitable bride zijn, om in de Indiaase sfeer te blijven.

Waar ik wel vrolijk van word , zijn de dwergpapagaaien die rond mijn huis vliegen...
Tot een jaar of twee geleden was het een koppel ,maar onderhand kunnen we ,net als in het Vondelpark , iedere keer een vlucht van die ongewone vogels langs zien scheren onder het maken van veel krassend geluid , ze hebben lol in hun leven.

De combinatie is iewat vreemd , papagaaien overdag en vleermuizen in de schemering , maar who cares , er blijven genoeg mussen , mezen en andere vogels over...
In Amsterdam Osdorp vliegt zelfs een pelikaan!

Bizarre dingen in het leven ....achter me staat de radio aan en als elke zondag luister ik naar de Sandwich en plots hoor ik een stok oud liedje van Alberto Gemerts , een zanger uit Suriname ,de jaren 60 , de man zingt allang niet meer en werkt hard als producer , ik was vergeten dat ie ooit dit plaatje opgenomen had....

Op mijn voet ligt de kat en ik hou het monster angstvallig in de gaten , ze heeft de gewoonte om plots haar nagels in mijn blote tenen te zetten als ze geaaid wenst te worden en ik heb daar een enorme hekel aan...neeee niet likken , daar ben ik ook niet van gediend...

Kortom , het is een lome zondag , iewat koud en al herfstig en ik geniet van de rust in het huis..
Het kind slaapt nog , op de fora is het rustig en ik neem de tijd voor mezelf.....

Verhuizen

Een van mijn vriendinnen gaat verhuizen, Mokum verlaten en naar een andere stad...
Niet dat ze ontzettend ver gaat wonen , slechts in Haarlem ,niet dat we dagelijks bij elkaar op de stoep staan ,maar ik weet dat ik haar zal missen als ze niet onder handbereik woont.

Ze is eerder uit deze stad vertrokken en daarom weet ik zeker dat het zo werkt , ze woonde toen wel verder ,maar het idee dat ze niet zomaar belt omdat ze in de buurt is en met de kinderen langs komt , daar gaat het om.

Gisterenavond hebben we het daarover gehad , ze kwam langs helemaal vol plannen en vol verhalen over haar nieuwe huis en ik weet dat ze ook regelmatig in Amsterdam zal zijn omdat ze bezig is op IJburg een logeerhuis voor kinderen met ADHD op te zetten met een stel anderen , want alleen lukt je in deze wereld niets,maar ik werd er wel een beetje wee van ..

Afscheid nemen en een beetje sterven , die Fransman heeft het goed gezien.

Het bracht me ook op tradities.....
In mijn jeugd is me geleerd bij verhuizen afscheid te nemen ,van het huis waar je uit vertrekt en dat heel bewust te doen.
De kamers een voor een door te lopen en je "geest" mee te nemen , och dat hoef je niet hardop te zeggen ,maar het is belangrijk om het afscheid bewust te ondergaan en het huis mede te delen , dat jij en de jouwen er niet meer zullen zijn en te bedanken voor de goede tijden en hun te vragen je te begeleiden op je tocht naar je nieuwe stek.
De nieuwe stek wordt volgens de traditie dan ook ingewijd...meestal door een geestlijke ,maar samen komen met een stel vertrouwden is ook wel gebruikelijk en daarbij werd dan de hoop uit gesproken dat het huis je zal bevallen en als een warme deken om je heen zal liggen en een veilig haven voor jou en de dierbaren zijn.

Nog steeds hou ik me daar wel aan , omdat het prettig aanvoelt ,maar ook omdat ik er best wel in geloof dat bewust afscheid nemen , heimwee voorkomt.
En het idee van je huis als veilige haven spreekt me ook wel aan.



Nee , zelf hoef ik niet zo nodig.....ik woon namelijk al bijna 13 jaar tot grote tevredenheid aan de Plas.
This house surely feels like home, my home my castle.

Real Men

Voor Simon en de kerstflikken!


Take your mind back - I don’t know when
Sometime when it always seemed
To be just us and them
Girls that wore pink
And boys that wore blue
Boys that always grew up better men
Than me and you

What’s a man now - what’s a man mean
Is he rough or is he rugged
Is he cultural and clean
Now it’s all change - it’s got to change more
’cause we think it’s getting better
But nobody’s really sure

And so it goes - go round again
But now and then we wonder who the real men are

See the nice boys - dancing in pairs
Golden earring golden tan
Blow-wave in the hair
Sure they’re all straight - straight as a line
All the gays are macho
Can’t you see their leather shine

You don’t want to sound dumb - don’t want to offend
So don’t call me a faggot
Not unless you are a friend
Then if you’re tall and handsome and strong
You can wear the uniform and I could play along

And so it goes - go round again
But now and then we wonder who the real men are

Time to get scared - time to change plan
Don’t know how to treat a lady
Don’t know how to be a man
Time to admit - what you call defeat
’cause there’s women running past you now
And you just drag your feet

Man makes a gun - man goes to war
Man can kill and man can drink
And man can take a whore
Kill all the blacks - kill all the reds
And if there’s war between the sexes
Then there’ll be no people left

And so it goes - go round again
But now and then we wonder who the real men are

4 oktober

Zoals ieder jaar rond deze tijd ontkom ik er niet aan.

Als je in deze wijk woont is het iets dat je eigenlijk dagelijks wel ziet , zittend in de metro , de plek die niet meer ingevuld is daar waar het ding neerkwam.
Het klinkt zo beladen en sinister ,soms is het dat ook echt; ik praat er liever niet over als er naar gevraagd wordt;het is een onderwerp waar ik uit mezelf over moet beginnen.

Onderhand is het dan al 13 jaar geleden dat het vliegtuig neerstortte en de Bijlerramp een begrip is waarmee we leven.
Het toeval , waardoor ik net voor het raam stond en alles zag is iets dat ik deel met meerdere mensen uit de wijk , geen wonder want zo klein was dat vliegtuig natuurlijk niet.
Ik weet echt niet of ik me op dat moment bewust was dat het 5 tellen van me af was en wat dat kon betekenen..ik weet alleen dat ik zag hoe het zijslag maakte ,zwenkte en in de flat rechts voor me dook......toen de klap, de paddenstoelwolk , het vuur , de ramen die bol naar binnen bogen, de vieze lucht , de druk die ons de kamer verder induwde....allemaal dingen die ik me kan herinneren ...
Niet de volgorde ,maar wel de levensgrote paniek die ik erna voelde en dat ik heb staan gillen , krijsen en brullen op de toppen van mijn longen...
En voor mijn gevoel ....hoorde ik het overal vandaan ,als een echo.

Als een soort film zie ik de vrienden die op bezoek waren hun kinderen in de jas hijsen en de deur uitrennen , bang dat ze vast zouden komen te zitten in de wijk en weg weg weg ,naar een veiliger plek...
Mensen reageren vreemd in stressvolle tijden...op de snelweg kregen ze de reactie , de auto aan de kant geparkeerd om tot kalmte te komen.

Ik herinner me het gevoel van een vacuum , de televisie aangedaan , radio aangedaan , onze wereld stond stil en de rest van de wereld draaide door ,want niemand wist wat er bij ons net gebeurt was , voetbalwedstrijd en allerlei geneuzel dwarrelden over het beeld en geen enkel nieuws ......ik denk dat het ongeveer 3 kwartier geduurd heeft...
De telefoon die het niet deed en de stinkende vlammenzee die maar voor de ramen zichtbaar was....
Later hebben we uren voor de buis gezeten en geluisterd naar alles wat door de verslaggevers verteld werd, kind op schoot en heel dicht tegen elkaar....

Ik kan me echt niet herinneren hoe de dagen erna verlopen zijn , of ik naar het werk ben geweest , of ik de kleine naar school heb gebracht, wie ik gezien of gesproken heb.
Mijn eerste duidelijke herinnering is de eerste herdenkingstocht ,dat we daar met zoveel duizend man stonden, kind in de buggy , al kon ze lopen en dat was maar goed ook want we hebben er uren over gedaan om bij DE PLEK te komen....daar bij de boom die alles zag.
Ik weet ook dat de dochter die toen eindelijk doorsliep sinds haar geboorte.....weer met nachtbraken begon.

Ik heb zelf een poos later een vreemde hoofdpijnaanval gehad die de hele dag en nacht geduurd heeft en waarna ik maandenlang als een heel goed sprekende dove atriculeerde en dat ik twee jaar spraakles moest om weer normaal te kunnen spreken.
De logopediste was de eerste die de link naar de ramp legde toen ze mijn postcode zag.
Ze had nog meer clienten met spraakstoornissen en haar geloof dat ik ervan af zou komen was een grote stimulans.
De mens reageert vreemd op stress, zingen dat kon ik nog ,heel erg goed , dat heb ik dan ook enorm veel gedaan in die dagen.

4 oktober 1992 , dat was de dag van de ramp.
Gek genoeg weet ik zelden het jaartal , dat moet ik steeds opzoeken.
Maar elk jaar op 4 oktober....weet ik ....en sta ik in gedachten stil bij angst.